Seuldagi yomg'irli kecha......

mening yuzimni ushladi, ikki qo'li bilan, va o'pdi — ehtiros bilan.

— Rahmat, — pichirladi u. — Rahmat...

Tashqarida yomg'ir hali yog'ardi, tomchilar derazaga urulardi. Min-Ji mening qo'llarimda edi, boshi mening ko'ksimda. Men uning sochlarini silardim.

— Bu kecha men o'zimni tirik his qildim, — dedi u.

Yana allanimalar haqida uzoq pichirladi, ammo extirosga boy jumlalarni ayrimlarini tushundim

— Men ham, — shunchaki javob berdim.

Biz uxlab qoldik. Tong otdi. Men uyg'onganimda, u yo'q edi. Faqat bir qog'oz yotardi — koreyscha va inglizcha yozuv:

"Bekzod, rahmat. Sen menga eslatding, men nafaqat stajyor emasman. Men ayolman. Men tirik insonman. Sen yaxshi odamsan. Yaxshi yo'l. — Min-Ji"

Men o'sha qog'ozni hali ham saqlayman.

***

Men Seuldan, Toshkentga qaytdim. Hayot davom etdi — biznes, uchrashuvlar, shartnomalar. Lekin har safar yomg'ir yog'ganda, men o'sha kechani eslayman. Min-Jini, uning ko'z yoshlarini, ingrashlarini, uning ko‘kraklarini, iffatini men uchun qurbon qilganini, shunga qaramay uning rahmat so'zini.

Men bilmayman u hozir qayerda. Bilmayman u orzulariga erishdimi. Lekin men bilamanki — o'sha kecha, Seuldagi yomg'irda, ikki yolg'iz qalb bir-birini topgandi.

Tamom...